Nieskończoność we mnie trwa - lśnią szmaragdy czarnych borów - lśnią szmaragdy czarnych borów. Na kaskadzie nimfa łka w grotach ciemnych wśród jaworów. W Koperszadach złota mgła - zapóźniony gość wieczorów - noc na koniu czarnym gna i zamyka raj przestworów. Zapóźniony gość wieczorów - Noc na koniu czarnym gna.

Idę wśród gwiazd - i snów mych trybularzem zimne stęgłe planety rozżarzam w ognia kościoły. Słowiki nucą radośnie, by umrzeć w marzeń wiośnie - ze swą kochanką wśród kwiatów błądzić na przełęczy światów. Płomień wybucha, szaleje - nad uczuć krwawym ołtarzem, w tryumfującej pieśni konają z harfą anioły. Ja Cię powiodę, mój młody witeziu, na lepsze - na krwawsze gody: Twój okręt wśród mgieł i zawiei w kraj zórz popłynie Medei - a tam w głębinach jej oczy - zapomnisz, że krew dziatek broczy. Hej maski! lodowym wśród gwiazd kurytarzem w królewskich szatach - do uczty wesołej! Ścigajmy lśniące komet hurysy - a jako lampy mdlejące oświetlą nam miesiące grobów cyprysy. Z morza wyłowim barweny - tęczową śmierć Heliosa - wam oddam bogów niebiosa - mnie zamek martwej Gehenny. Precz widma! zostawcie króla na jego pustyni - sam jestem - w mroku się kłębią złe oczy Erynij - ktoś ze mną czuwa - ha, z gór się osuwa czarny lodozwał - sumienie!

Dotknięciem wróżki mchy szmaragdowe mienią się w barwne perskie makaty. Z swych grot podziemnych wyszły różowe królewny i w perłach błyskają ich szaty. Zwiędłe tojady chylają głowę, a w aksamitach puszą się pleśnie. Iskrzy się farfor, brąz i bławaty, pazie, rycerze, króle pąsowe i bladych orlik - madonny we śnie...

Dni moje - jako borów palących się szum. Noce me - to zbłąkany kometa w niebiosach. Miłość ma - jak przez widma opętany tum. Pieśni me - niby króle ginący na stosach.

Pną się we mnie czarne kwiaty - złote kwiaty, krwawe kwiaty. Nim Adonai przeklął Kainowe plemię, w ogniach Mocy i Tronów - i z kryształowych dzwonów płynęły w rajskich melodiach na ziemię. Ach, moich szaleństw złowieszcze bachmaty wichrem spadających komet uniosły mię w zamek Chimery - gdzie na krzyżach rozpięte ciała męczonych Andromed i niemych Sfingów twarze wniebowzięte. (...fosforycznie przyświecają w studniach głębokich - jednookich olbrzymów do się zapraszają...) Na rubinowym szczycie, oplatana w liany zodiaków i w sennych mgławic protosfery - ta Jeruzalem piekielna. Jako płonące świeczniki żarzą się wichrem rozszumione cedry. Wśród kolumn czarnych olbrzymiej katedry zaklęta postać leży Bereniki. (...a hymn jej grają zimowe bezdroża - a skrzydła nad nią roztaczają Samumy...) Pośród nocy miesięcznej przez bory orszak magów płynie w adoracji - nad słoniami złota kiść akacji - to królowie wyklętej Gomory. W tańcu zwiewnym czarne bajadery lśnią skarbami podziemnej Golkondy - na warkoczach skrzą gwiazdy, drżą szmery, jak kwiat mango w ściskach anakondy. Wrzask tympanów, brzmią dzikie litaury od pochodni goreją świątynie - to na Olimp się wdarły Centaury i w zadumie patrzą na boginię: (a hymn jej grają zimowe bezdroża - a skrzydła nad nią roztaczają Samumy). Nad cysterną - wśród gorącej splątanej zieleni kwiat niewoli brudną krwią się mieni i zatapia w mrok siny swe łona - duch za kratą wytęża ramiona. Kiedy w rajskim dziwnym śnie, kołysany szeptem tulipanów, w mgły srebrzyste przyoblokłem Cię na dalekiej wyspie Oceanów (w dziwnym rajskim śnie) - szafirową w ogniach różę wydałem z mojego łona i łzy szczęścia w gwiazd wichurze przetopiłem w blask Oriona - ach, ujrzałem Cię: przeze mnie wyśnioną, przeze mnie na wiek potępioną. Bóg mściwy wyrwał ten mój serca kwiat i wśród jaskiń księżyca pustyni duchy wężów się wzniosły w las pinij - a ze skał niebosiężnych gdzie był chram patrzył na mnie fosforyczny zimny gad - ze skał, gdzie się tuli śmierć do bram. Ponad głębiami czarnych wód leżę w bezchwiejnym cichym śnie i marzę - że ty przyjdziesz mnie tam strącić - w swój piekielny gród. Na uczcie króla Baltazara sfałszował mag żydowski Daniel jej złote imię Upharisim. A imię znaczy: - nieśmiertelny - i bogom równy! - zejdź w zimny wilgny loch kościelny - i zabij tę, co w trumnie śni - - Mené - Mené - co w mroku lśni - - jej duszę - serce twe - - Mené - Mené! - a ja Cię wzniosę - bóg piekielny - - ponad aniołów czyn nie dokonany - ponad najgłębszą z gwiazd - o której mędrce marzą i szatany.... O pani konających, nasyć oczy moje.

Patrz, mój synu - kry płyną wśród bezbrzeżnej rzeki - nad nią drzewa z gałęzi obcięte - kaleki. Patrz, mój synu - nie wody szumią, lecz pacierze - nie kry płyną - lecz z sztandarów obdarci rycerze. Nie kamienie - ale maski tam grabarzy - nie jodłowych lasów drżenie - lecz śpiew budzonych pod ziemią cmentarzy. Nie sierpy dzwonią - ale noże - nie mgły czernią - ale się wali na nas czarne morze. Nie myśl, że Bóg nas rzucił wśród powodzi, jako szczenięta. Przy Tobie dwa duchy dziewicze - jedna Cię umarłego położy na znicze, a druga Cię, jak matka na nowo odrodzi. Jest Bóg maluczkich i tryumfatorów - Bóg tajemnic nad niebem Twej duszy i Bóg trzeci - okropny - Bóg pozorów - i On hufcem najedzie i pod kopytami skruszy. Ja stary umrę - a umarli rządzą w ogrojcach życia, jako pasieczniki - ptaki nie mają dróg - lecz nie błądzą - dusza ma własne gwiazdy i tajniki - a teraz idź, witeziu.

Błękitnym echem letniej żarzy, szumem kwiecistych traw - głęboko na dnie lśni i marzy w czarze krateru staw. Podziemnych duchów serce szklane gra Bogu dziwną pieśń - jak Anioł dumne, nieskalane przez łzy ni pleśń. Tu chciałbym marzyć w noc gwiaździstą, na czole mieć Twą dłoń - i zejść przed jutrznią w uroczystą głęboką zimną toń. Lecz wiem, że wznosząc nad anioły rajów Ci oddam moc - sam w głuche muszę iść padoły w głęboką zimną noc.

Bądź zdrowa! (jak dziwnie brzmi dzwon!) Bądź zdrowa! (lecą liście z drzewa...) Bądź zdrowa! (miłość jest jak zgon...) Bądź zdrowa! (wiatr złowrogi śpiewa...) - Już nigdy - Rwie serce Twój płacz! - Wydarł się z piersi niespodzianie, - Żegnam cię - trzeba - i Ty Boże racz - - Litości!... - - W konie!... Chryste Panie!...

Śpią wierzchołki gór w fioletowej mgle - tajemniczy bór ukołysał mnie - i przytulił mnie - usynowił mnie - i do siedmiu cór powiódł w białej mgle. Błyszczy zamek szklanny na czarnym ostrowie - a kwitną dziewanny i maków pąsowie... Na bawolim zagrał rogu siwy groźny Bór - wypłynęło na jezioro siedm królewskich cór. Ta Bez serca, jako hiacynt, jak hiacynt różowy, a Z wężami - jak lilija - lilija anielska; nad Umarłą szybowały krogulce i sowy, a Zaklętą owionęły mórz głębokich zielska. Dumna rozpacz - na harfie lazurowej grała, Kwiat niewoli - łańcuchy do gwiazd przykuwała, a Nieznaną - tęczowe kryją mi welony i jak pierścień Saturna, grają złote dzwony. Do łodzi mię proszą na bezchwiejne tonie - i kwiatem paproci operlają skronie - i płyną wśród skał pod mostem kamiennym - idzie pacholę z krzyżem promiennym.